Szanowni Państwo,

Nazywam się Katie Faust. Jestem prezesem Them Before Us, globalnej organizacji non-profit zajmującej się prawami dzieci. Piszę w sprawie proponowanego europejskiego Świadectwo rodzicielstwa/Rozporządzenie o rodzicielstwie transgranicznym w imieniu dzieci, których prawa będą łamane w imię „wzmocnienia i ochrony” praw dziecka.

Konwencja ONZ o prawach dziecka jasno i poprawnie identyfikuje prawa dziecka, które zaświadczenie o rodzicielstwie przekręca i zawłaszcza w celu podniesienia priorytetów dorosłych. Rzeczywiste prawa dzieci – do ich tożsamości, nieoddzielania ich od rodziców wbrew ich woli i rodzenia się wolnymi – są w tym procesie naruszane.

1. Naruszenie zaświadczenia o rodzicielstwie dzieci prawo do swojej tożsamości. Według UNCRC, tożsamości nie są nadawane, są „zachowane”. (Artykuł 8) Każde dziecko, bez wyjątku, ma ojca i matkę, a co za tym idzie, dziedzictwo. „Niezależnie od tego, jak dziecko zostało poczęte lub urodzone”, tylko „oboje rodzice” (art. 9, 10 i 18) nadają dzieciom tożsamość biologiczną, która pomaga im odpowiedzieć na pytanie „kim jestem?” Zaświadczenie o rodzicielstwie nie zachowuje tożsamości dziecka, ono je tworzy. Jest to szkodliwe dla dzieci. Według ich ankiety z 2020 r. Jesteśmy poczęci z dawcy stwierdzili, że większość ich członków „ma nadzieję na nawiązanie bliskiej przyjaźni z biologicznym rodzicem [dawcą]” i wierzy, że istnieje „podstawowe prawo człowieka do poznania tożsamości obojga biologicznych rodziców”.

Bycie „kochany i chciany” nie eliminuje potrzeby dziecka poznania swojej biologicznej tożsamości. Zaświadczenie o rodzicielstwie nie mówi dzieciom, „kim są”, mówi im, kim chcą, żeby były dorosłe, to znaczy dzieckiem jednego lub dwóch obcych biologicznie.

2. Naruszenie zaświadczenia o rodzicielstwie prawo dziecka do „nieoddzielania się od rodziców wbrew ich woli”. (Artykuł 9) Niewiele rodzin ubiega się o zaświadczenie o rodzicielstwie po uzasadnionej sprawie separacji dziecka, „takiej jak ta, która dotyczy znęcania się nad dzieckiem lub zaniedbywania go przez rodziców”. Raczej te międzypaństwowe porozumienia w dużej mierze powstają po tym, jak dorośli spowodowali przypadki separacji rodziców i dzieci w momencie poczęcia. W przeciwieństwie do adopcji, gdzie dobro dziecka jest „nadrzędne” (art. 21), użycie nasienia lub komórki jajowej „dawcy” lub surogatki nigdy nie leży w „najlepszym interesie dziecka”, ponieważ celowo zrywa więź dziecka z matką i/ lub ich ojciec.

Podczas gdy wszystkie dzieci ponoszą stratę, gdy są odseparowane od swoich biologicznych rodziców, z punktu widzenia dobrostanu dziecka, decydującym rozróżnieniem dla dorosłych jest zadawanie i gojenie ran rodzicielskich. Powyższy wykres odzwierciedla wyniki badania „My Daddy's Name Is Donor”, ​​jedynego badania porównującego dzieci adoptowane, dzieci poczęte przez dawcę i dzieci wychowywane przez biologicznych rodziców. Stwierdzono, że dzieci wychowywane przez dorosłych, którzy chcą wyleczyć swoją ranę (adopcja), radzą sobie lepiej niż dzieci wychowywane przez dorosłych, którzy zadali im ranę (reprodukcja przez osobę trzecią).

3. Certyfikat rodzicielstwa narusza prawo dzieci do urodzenia się wolnymi. Powstanie nowoczesnych rodzin opiera się na utowarowieniu dzieci. Ustalenia te stanowią rażące naruszenie najlepszych praktyk adopcyjnych między krajami, które „podejmują wszelkie odpowiednie krajowe, dwustronne i wielostronne środki, aby zapobiec uprowadzeniom, sprzedaży lub handlowi dziećmi w jakimkolwiek celu lub w jakiejkolwiek formie”. (Artykuł 21) W przeciwieństwie do adopcji, która zabrania płacenia rodzicom biologicznym, reprodukcja przez osobę trzecią polega na bezpośrednich płatnościach na rzecz genetycznego ojca, genetycznej matki i / lub biologicznej matki za zrzeczenie się dziecka. Dzieci stworzone w ten sposób często sprzeciwiają się komercyjnemu charakterowi ich poczęcia. „Mój tata ma na imię dawca” potwierdziło 45 procent: „Niepokoi mnie, że pieniądze zostały wymienione, aby mnie począć”.

Siedemnastolatek Brian, urodzona z macierzyństwa zastępczego, nie ma złudzeń co do związku między reprodukcją przez osoby trzecie a handlem.

Jak myślisz, co myślimy o stworzeniu specjalnie do rozdawania?… Nie obchodzi mnie, dlaczego moi rodzice lub moja mama to zrobili. Wygląda na to, że zostałem kupiony i sprzedany. Możesz ubrać go w tyle pięknych słów, ile chcesz…. Ale faktem jest, że ktoś zlecił ci spłodzenie dziecka, zrzeczenie się praw rodzicielskich i przekazanie dziecka z krwi i kości. [Nie] obchodzi mnie, czy myślisz, że nie jestem twoim dzieckiem, a co z tym, co myślę! Może wiem, że jestem twoim dzieckiem. Kiedy wymieniasz [coś] na [m] pieniądze, nazywa się to towarem. Dzieci to nie towar. Niemowlęta są istotami ludzkimi.

Zaświadczenie o rodzicielstwie normalizuje coś, co nigdy nie jest „normalne” dla dziecka: utratę matki i/lub ojca. W imię „niedyskryminacji” dyskryminuje dzieci. Państwa członkowskie, które dążą do uszanowania prawa dzieci do ich tożsamości, do tego, by nie były odseparowane od rodziców i do urodzenia się wolnymi, nie powinny być współwinne krzywdzenia dzieci pod pozorem zaświadczenia o rodzicielstwie.

Wszelkie „ramy prawne zawierające jednolite przepisy dotyczące… uznawania rodzicielstwa między państwami członkowskimi” muszą respektować prawa dzieci określone w Konwencji o prawach dziecka. Zaświadczenie o rodzicielstwie rzeczywiście tworzy jednolite zasady. Ale robi to poprzez usankcjonowane przez państwo odmawianie praw dziecka, a nie poprzez ich przestrzeganie.

Wzywam Pana w imieniu dzieci, które nie mogą bronić swoich praw, zarówno do odrzucenia zaświadczenia o rodzicielstwie, jak i do potępienia wszelkich przepisów lub praktyk w państwach członkowskich, które pozbawiają dzieci tożsamości, oddzielają je od rodziców wbrew ich woli, utrudniają im od narodzin wolnych.