Katy Faust, współzałożycielka Them Before Us, opublikowała niedawno:Nie ignoruj ​​​​perspektywy dziecka na pary homoseksualne zamawiające dzieci" w The Federalist. W poście znajdują się badania na temat tego, w jaki sposób na życie dzieci nie są chronione ich prawa podstawowe, wyszczególnione na końcu artykułu. Trzymaj ten artykuł pod ręką – linki okażą się nieocenione, gdy będziesz prowadzić rozmowy na temat technologii reprodukcyjnych i struktury rodziny. Rozmowy te skupiają się zazwyczaj na pragnieniach dorosłych. Ale Katy stara się podzielić perspektywą dziecka poprzez zestawienie ponad 30 dzieci, które cierpiały z powodu celowej bez matki lub ojca.

Oto, co może powiedzieć ta mała dziewczynka, która otrzymała zamówienie od dwóch ojców gejów, gdyby mogła opowiedzieć własną historię:

Kiedy byłam mała, nienawidziłam Dnia Matki. Patrzyłem, jak wszyscy moi przyjaciele świętują swoje mamy i żałowałem, że też nie mam. Zawsze zastanawiałam się, gdzie była moja mama tego dnia. Czy myślała o mnie tak samo, jak ja myślałem o niej? Ale wtedy nie byłam pewna, o kim myśleć jako o mamie: o tej, od której mam nos, czy o tej, która dała mi zamiłowanie do pikantnego jedzenia? Tatusiowie kazali mi zamiast tego robić kartki dla babci. To było zagmatwane, bo kobiety były na tyle ważne, żeby świętować moją babcię, ale nie na tyle, żebym miała mamę. Chciałem mieć taką mamę jak moi przyjaciele, ale nie chciałem o tym rozmawiać, bo nie chciałem zranić uczuć mojego taty. Ciężko jest rozmawiać z tatusiami o tęsknocie za mamą, kiedy są odpowiedzialni za to, że jej nie masz. Jak posadzić kogoś i zasadniczo powiedzieć mu, że nie jest on dla ciebie wystarczającą „rodziną”? Były chwile, kiedy czułam się tak smutna i zła na moją mamę, że nie była przy mnie, a potem byłam zła na siebie, że na początku chciałam mieć mamę. Ale ja to zrobiłem. I tak robię.

 

Dorastając uwielbiałem przebywać w domu mojej przyjaciółki, która miała mamę. Czasami jej mama wyciągała suknię ślubną, żebyśmy mogli być księżniczkami, a ja byłam zazdrosna o moją przyjaciółkę, bo chciałabym, żeby suknia ślubna była na strychu w moim domu. W szkole podstawowej miałem pewne „problemy z przystosowaniem się” i w czwartej klasie zaczęli mnie stosować Ritalin na ADHD. Byłem dość związany z moim genetycznym ojcem, ale nie tak bardzo z moim drugim ojcem i czułem się winny z tego powodu. Walczyłem z problemami tożsamości. Jako nastolatek spędziłem dużo czasu w Internecie, szukając mojego drugiego przyrodniego rodzeństwa. Nie mam dostępu do danych o mojej mamie dawcy jajeczek z powodu zasad Cryobank. Widziałem zdjęcia mojej surogatki, ale ona w niczym nie przypomina mnie. Adoptowałam koleżanki, które szukają swoich rodzących mam, ale tak naprawdę nie mam rodzących mam. Mam dawcę i surogatkę. Więc nie mogę nawet fantazjować o znalezieniu tej kobiety, za którą tęsknię.

 

W rzadkich przypadkach, kiedy odważyłam się wyrazić moje pragnienie matki, odpowiedź dorosłych brzmiała: „jesteś taka potrzebna” lub „powinnaś czuć się szczęśliwa, że ​​masz dwoje rodziców, którzy cię kochają” lub że „powinnam być wdzięczna, że ​​żyję”. ”. Było to poczucie, że „zapłaciliśmy za ciebie, jesteś naszym dzieckiem, nie powinieneś wychodzić i szukać nikogo innego”. Ale coś we mnie desperacko chce poznać drugą połowę mojego DNA. Straciłem przez to sen. Kocham moich ojców, ale im więcej mówili mi o moim poczęciu, tym bardziej czułem się nieswojo, że wydali tyle pieniędzy, aby mnie zarobić. Zastanawiałem się, co by się stało, gdybym miał złe cechy fizyczne lub był niepełnosprawny. Czy „wybraliby” mnie, czy mnie pozbyli? Mam teraz 25 lat, a moja siostra bliźniaczka, która nigdy wcześniej nie wydawała się być pogrążona w żadnej z tych sytuacji, właśnie zdiagnozowano depresję i zaczęła brać antydepresanty. Czasami po prostu czuję się zagubiony.

Czytaj cały artykuł tutaj.

Sprawdź naszą nową książkę!

Ta książka łączy badania o złotym standardzie z setkami historii od dzieci, z których wiele nigdy wcześniej nie zostało opowiedzianych.

EnglishPolski
Udostępnij to